Acil Yardım Çığlığı

yusufhanguzelsoy

“Demokrat” Can Dündar, sığındığı Almanya’da, cezaevinde yazdığı mektubu tiyatral bir havada okuyup mesaj vermiş: “Bu bir acil durum çağrısı, hatta çığlığıdır.”

Kime? Kimlere?

Medeni (!) Avrupa’ya…

Cezayir’de, Irak’ta, Afganistan’da, Hindistan’da kana doymayan medeni (!) Avrupa’ya…

Lübnan’da ölü insanların cesetlerini yiyen Haçlı askerlerinin torunlarına…

Can Dündar ve onun gibiler edebiyat yapmayı çok sever. Özgür, barış içinde ve çocukların ölmediği bir dünya! Hayaller görünürde güzel; ama zekada gerilik olunca, bunun talep edildiği yer, çocukların yaşadığı dünyanın içine eden zalimler makamı oluyor. Ne yazık ki bu ve bunun gibiler, hayasızlığın dibine vurup Atatürk’ü ağızlarına almaya cesaret edebiliyor. Bize göre Can Dündar’ın ait olduğu yere çekip gitmesinde üzücü hiçbir şey yoktur. Ama Atatürk’ü anmaya cesaret etmesi, ona destek verenlerin Atatürkçü geçinmesi, her yönüyle dünyanın en sinir bozucu durumudur.

Bu ülkenin yeni Ali Kemal’lere ihtiyacı yoktur, tahammülü kalmamıştır.

Birileri sınırda memleket için can verirken, birilerinin makam odalarında, gazete köşelerinde terörle mücadeleyi baltalamasına da artık kimsenin tahammülü kalmamıştır.

Onun için Can Dündar ne kadar çığlık atarsa atsın… Faydası yoktur.

Tırları haber yapmış da, sözde özgür gazetecilik yapmıyormuş da… Herkes geçsin o ağızları…

Demokrasi, özgürlük, gazetecilik, barış, hak, hukuk, gak guk laflarıyla Türklüğe saldırma modası bitecek.

Bitmek zorundadır.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on TumblrShare on Google+Email this to someone